Ներսից սկսվող պարտություն

Երբեմն հիշում եմ «Դալեսի պլանը»։

Գուցե այն երբեք իրական փաստաթուղթ չի եղել։

Բայց դրա մեջ մի միտք կա, որի մասին արժե մտածել։

Ազգերը միշտ չէ, որ կործանվում են պատերազմում։

Երբեմն նրանք պարզապես թուլանում են ներսից։

Երբ կրթությունը դառնում է ձևականություն,

երբ պատմությունը հիշում ենք ընտրովի,

երբ հավատքն ու արժեքները կորցնում են իրենց տեղը,

երբ միմյանց լսելու փոխարեն սկսում ենք միմյանց մեղադրել—

ինչ-որ բան կամաց-կամաց փոխվում է։

Սա մեղադրանք չէ։

Սա մտահոգություն է։

Ազգ լինելը միայն անցյալ ունենալը չէ։

Դա ներկայի հանդեպ պատասխանատվություն է՝ ամեն օր։

Եթե կարողանանք ավելի շատ խոսել,

ավելի շատ լսել

և ավելի հաճախ կանգնել միմյանց կողքին,

գուցե ամեն ինչ այնքան էլ ուշ չէ։

Որովհետև ազգերը չեն կորչում, երբ նրանց քննադատում են։

Նրանք կորչում են, երբ դադարում են իրար սիրել։

Ամենամեծ պարտությունը սկսվում է ոչ թե այն օրը, երբ թշնամին հաղթում է,

այլ այն օրը, երբ մենք դադարում ենք զգալ, որ մեկ ժողովրդի զավակներ ենք։

Համաձա՞յն եք։

Մարի Գրգոջայան

Մեկնաբանություններ